علائم و درمان حساسیت به پنی سیلین

حساسیت به پنی سیلین
تعداد بازدید ها : تعداد بازدید ها : 506

حساسیت به پنی سیلین یک واکنش غیر طبیعی سیستم ایمنی بدن به داروی آنتی بیوتیک پنی سیلین است. پنی سیلین برای درمان عفونت های باکتریایی مختلفی تجویز می شود. علائم و نشانه های رایج حساسیت به پنی سیلین شامل کهیر، جوش و خارش است. واکنش های شدید این حساسیت شامل آنافیلاکسی یک وضعیت خطرناک است که بر روی سیستم های مختلف بدن تاثیر می گذارد. تحقیقات نشان داده است که حساسیت به پنی سیلین ممکن است بیش از حد گزارش شود، وضعیتی که منجر به استفاده از داروهای نامناسب تر و گرانتر از آنتی بیوتیک ها می شود. بنابراین، هنگامی که وضعیتی مشکوک به حساسیت پنی سیلین است، برای اطمینان از بهترین گزینه های درمانی در آینده تشخیص دقیقی لازم است. سایر آنتی بیوتیک ها، به ویژه آنهایی که خواص شیمیایی مشابهی با پنی سیلین دارند نیز ممکن است منجر به واکنش های حساسیتی شوند.

علائم حساسیت به پنی سیلین

آلرژی

علائم و نشانه های حساسیت به پنی سیلین معمولاً تا 1 ساعت بعد از مصرف بروز می کنند. گاهی اوقات نیز ممکن است واکنش ها بعد از ساعت ها، روزها و یا هفته ها پس از مصرف رخ دهد.

علائم و نشانه های حساسیت به پنی سیلین ممکن است شامل موارد زیر شوند:

  • جوش های پوستی
  • کهیر
  • خارش
  • تب
  • ورم
  • تنگی نفس
  • خس خس سینه
  • آبریزش بینی
  • خارش چشم و آبکی شدن آنها
  • آنافیلاکسی

آنافیلاکسی یک واکنش به حساسیت نادر و خطرناک است که منجر به اختلال گسترده ای در عملکرد سیستم های بدنی می شود. علائم و نشانه های آن عبارتند از:

  • تنگی مجرای تنفسی و گلو، که منجر به سختی تنفس می شود
  • حالت تهوع یا گرفتگی شکم
  • استفراغ یا اسهال
  • سرگیجه یا سبک سری
  • ضربان های ضعیف یا سریع
  • افت فشار خون
  • تشنج
  • از دست دادن هوشیاری

مشکلات دیگر ناشی از حساسیت به پنی سیلین:

واکنش های کمتر متداول حساسیت به پنی سیلین روزها یا هفته ها بعد از مصرف رخ می دهند و ممکن است پس از قطع مصرف نیز تا مدت ها ادامه داشته باشند. این شرایط شامل موارد زیر می شوند:

  1. بیماری سرم: که ممکن است باعث تب، درد مفاصل، جوش، ورم و حالت تهوع شود.
  2. کم خونی ناشی از دارو: که منجر به کاهش گلبول های قرمز شده و می تواند باعث خستگی، ضربان قلب نامنظم، تنگی نفس و علائم و نشانه های دیگر شود.
  3. واکنش دارو با ائوزینوفیلی و علائم بدنی (DRESS): که باعث جوش، افزایش تعداد گلبول های سفید خون، ورم کلی، گره های لنفاوی متورم و عود کردن عفونت خفته هپاتیت می شود.
  4. التهاب کلیه ها (ذات الکلیه): که می تواند منجر به تب، خون در ادرار، ورم کلی، گیجی و سایر علائم و نشانه ها شود.

عوارض ناسازگاری که واکنش آلرژیک نیستند.

ممکن است دچار عوارض جانبی پنی سیلین شوید، مانند سایر داروها که جزو واکنش های آلرژیک به این دارو نیستند. بسته به نوع پنی سیلین، عوارض جانبی شایع ممکن است شامل تهوع یا اسهال خفیف، سردرد یا خارش واژن باشد. علائم و نشانه های عفونتی که به خاطر آن تحت درمان قرار گرفته اید، یا علائم نامرتبط نیز ممکن است با واکنش های آلرژیک به دارو اشتباه گرفته شوند.

چه موقع به پزشک مراجعه کنیم؟

در صورت بروز علائم و نشانه های حساسیت به پنی سیلین در اسرع وقت به دکتر مراجعه کنید. درک و بحث در مورد این موضوع مهم است که یک واکنش آلرژیک چیست، عوارض جانبی شایع آن چه چیزی است و اینکه در مصرف یک دارو چه چیزی می توانید تحمل کنید.

  • اگر بعد از مصرف پنی سیلین علائم واکنش شدید یا مشکوک به آنافیلاکسی را تجربه کردید، با 115 یا امداد پزشکی اورژانسی تماس بگیرید.

آماده شدن برای ملاقات با پزشک:

آماده باشید تا سوالات زیر را پاسخ دهید. این جزئیات به پزشک کمک خواهد کرد تا علت این علائم را تشخیص دهد.

  • چه علائمی تجربه کرده اید؟
  • نام پنی سیلین یا آنتی بیوتیک دیگری که استفاده کرده اید چیست؟
  • برای چه این دارو برایتان تجویز شده است؟
  • آیا این علائم را در گذشته و قبل از مصرف دارو نیز داشتید؟
  • چه مدت پس از مصرف پنی سیلین علائم بروز پیدا کردند؟
  • علائم تا چه مدت ادامه داشتند؟
  • آیا مصرف دارو را متوقف کرده اید؟
  • دیگر چه داروهایی، داروهای گیاهی، ویتامین یا مکمل های رژیمی دیگری مصرف کرده اید؟
  • در چه زمان از روز دیگر داروها یا مکمل هایتان را مصرف می کنید؟
  • آیا میزان مصرفی دارو یا مکمل های معمولیتان را افزایش داده¬اید؟
  • آیا مصرف داروها و مکمل های معمولیتان را متوقف کرده اید؟
  • آیا به منظور درمان علائم تان چیزی مصرف کرده اید، و نتایج چه بوده است؟
  • آیا در گذشته نسبت به دارویی حساسیت داشته اید؟ اگر داشته اید چه دارویی بوده است؟
  • آیا تب یونجه، حساسیت غذایی یا حساسیت های دیگر دارید؟
  • آیا سابقه حساسیت به پنی سیلین یا حساسیت دارویی دیگر در خانواده تان وجود داشته است؟

می توانید از هر وضعیتی مانند جوش یا ورم در بدنتان عکس گرفته و آن را به دکتر نشان دهید. در صورت کاهش علائم در زمان ملاقات، این عکس ها می توانند به دکتر کمک کنند.

دلایل حساسیت به پنی سیلین

آلرژی به پنی سیلین

حساسیت به پنی سیلین هنگامی رخ می دهد که سیستم ایمنی بدن نسبت به این دارو بسیار حساس می شود و به اشتباه به عنوان ماده ای مضر با دارو واکنش نشان می دهد، گویی که این دارو یک عفونت ویروسی یا باکتریایی است.

  • قبل از اینکه سیستم ایمنی بدن بتواند به پنی سیلین حساس شود، شما باید حداقل یک بار این دارو را مصرف کنید. هنگامی که سیستم ایمنی بدن به اشتباه پنی سیلین را به عنوان ماده ای مضر برای بدن شناسایی کند، پادتنی برای این دارو ایجاد می کند.
  • دفعه بعدی که این دارو را مصرف می کنید، این پادتن های به خصوص آن را شناسایی کرده و سیستم ایمنی بدن مستقیماً به آن حمله می کند. مواد شیمیایی که به دلیل این فعالیت آزاد می شوند باعث ایجاد علائم و نشانه های مرتبط به واکنش آلرژیک می شوند.
  • مصرف قبلی پنی سیلین ممکن است آشکار نباشد. برخی شواهد حاکی از آن است که مقادیر کمی از آن در تامین مواد غذایی ممکن است برای سیستم ایمنی بدن فرد به منظور ایجاد پادتن بر روی آن کافی باشد.

پنی سیلین و داروهای مرتبط:

پنی سیلین متعلق به دسته ای از داروهای آنتی باکتریایی به نام بتا-لاکتام است. اگرچه مکانیزم داروها متفاوت است، اما به طور کلی با حمله به دیواره سلول های باکتریایی با عفونت ها مبارزه می کنند. علاوه بر پنی سیلین، سایر بتا-لاکتام ها که با واکنش های آلرژیک بیشتر در ارتباط هستند دسته ای به نام سفالوسپورین ها می باشند.

نکته مهم:

  • اگر شما به نوعی به پنی سیلین واکنش می دهید، ممکن است اما نه لزوماً به سایر انواع پنی سیلین ها یا برخی از سفالوسپورین ها نیز واکنش نشان دهید.

پنی سیلین ها شامل موارد زیر می باشند:

  • آموکسی سیلین
  • آمپی سیلین
  • دیکلواسسیلین
  • نافسیلین
  • اکساسیلین
  • پنی سیلین G
  • پنی سیلین V
  • پیپراسیلین
  • تیکارسیلین

سفالوسپورین ها نیز شامل موارد زیر می شوند:

  • سفاکلور
  • سفادروکسیل
  • سفازولین
  • سفدینیر
  • سفوتتان
  • سفپروزیل
  • سفوروکسیم
  • سفالکسین (Keflex)
  • سفپیم (Maxipine)

عوامل خطرساز:

اگر چه هر کسی ممکن است به پنی سیلین حساسیت داشته باشد، اما عواملی هستند که این فاکتور را افزایش می دهند. این عوامل شامل موارد زیر می باشند:

  • سابقه آلرژی های دیگر مانند آلرژی به غذا یا تب یونچه
  • واکنش آلرژیک به داروهای دیگر
  • استفاده بیش از حد از پنی سیلین به دلیل دوزهای زیاد، استفاده مکرر یا مدت زمان مصرف طولانی
  • برخی بیماری های خاص که معمولاً با واکنش های داروهای آلرژیک همراه هستند، مانند عفونت با HIV یا ویروس اپشتین

اگر شما به پنی سیلین حساسیت دارید، بهترین پیشگیری عدم استفاده از آن است. مراحلی که می توانید به منظور محافظت از خودتان طی کنید عبارتند از:

  • به کارمندان مراقبت های بهداشتی وضعیت خود را اطلاع دهید. مطمئن حاصل کنید که حساسیت به پنی سیلین یا حساسیت به سایر آنتی بیوتیک ها به وضوح در پرونده پزشکی تان ثبت شده باشد. به سایر ارائه دهندگان مراقبت های بهداشتی نظیر دندانپزشکی ها یا هر متخصص پزشکی دیگری نیز اطلاع رسانی کنید.
  • یک دستبند بپوشید. یک دستبند هشدار پزشکی بپوشید که حساسیت دارویی شما را مشخص کند. این اطلاعات می تواند در موقعیت های اضطراری، درمان مناسبی را برایتان فراهم کند.
  • اپی نفرین(آدرنالین) در مواقع اضطراری به همراه داشته باشید. اگر حساسیت شما باعث ایجاد آنافیلاکسی یا سایر واکنش های شدید شده باشد، پزشک به احتمال زیاد یک سرنگ و سوزن برایتان تجویز می کند که خودتان بتوانید آن را تجویز کنید (تزریق کننده خودکار آدرنالین). پزشک یا یکی از کارکنان کلینیک به شما یاد می دهد که چگونه از این تزریق کننده خودکار استفاده کنید.

تشخیص حساسیت به پنی سیلین

حساسیت به پنی سیلین

یک آزمون کامل و آزمایشات تشخیصی مناسب برای تشخیص دقیق این حساسیت ضروری است. تشخیص اشتباه حساسیت به پنی سیلین ممکن است منجر به استفاده از آنتی بیوتیک های نامناسب تر یا گران تر شود. پزشک معاینه جسمی انجام داده، در مورد علائم این حساسیت سوالاتی پرسیده و آزمایش های اضافی را ترتیب می دهد. به منظور انجام این آزمایش ها ممکن است به یک متخصص آلرژی ارجاع داده شوید.

  1. آزمایش های پوستی: در این آزمایش متخصص یا پرستار مقدار کمی از پنی سیلین مشکوک را با استفاده از یک سوزن کوچک به پوستتان تزریق می کند. واکنش مثبت به این آزمایش باعث ایجاد برآمدگی قرمز، خارش دار و برافراشته خواهد شد. نتیجه مثبت این آزمایش نشانگر احتمال زیاد حساسیت به پنی سیلین می باشد. نتیجه منفی آزمایش معمولاً به این معنی است که شما نسبت به پنی سیلین حساسیت ندارید، اما تفسیر نتیجه منفی دشوارتر است چرا که برخی از انواع واکنش های دارویی با آزمایش های پوستی قابل تشخیص نخواهند بود.
  2. چالش مدرج: اگر تشخیص حساسیت به پنی سیلین نامشخص باشد، ممکن است این آزمون توصیه شود. در این روش شما تا پنج دوز از پنی سیلین مشکوک را دریافت خواهید کرد؛ با دوزهای پایین شروع کرده و رفته رفته تا دوز مورد نظر افزایش داده خواهد شد. اگر بدون هیچ واکنشی به دوز درمانی برسید، پزشک نتیجه می گیرد که شما نسبت به این نوع پنی سیلین حساسیت ندارید. بنابراین قادر خواهید بود این دارو را مطابق با دستورالعمل آن مصرف کنید. اگر شما به یک نوع از پنی سیلین حساسیت داشته باشید، پزشک ممکن است این آزمون را با نوعی از پنی سیلین یا سفالوسپورین که احتمال کمتری به حساسیت دارد (به دلیل خواص شیمیایی شناخته شده) انجام داده تا یک واکنش آلرژیک ایجاد کند. این آزمایش پزشک را قادر می سازد تا آنتی بیوتیکی که بتوان با اطمینان از آن استفاده کرد را شناسایی کند. در طول این آزمایش پزشک نظارت دقیقی بر روی شما داشته و خدمات مراقبتی پشتیبان را برای درمان یک عارضه جانبی لحاظ می کند.

درمان حساسیت به پنی سیلین

حساسیت به پنی سیلین

اقدامات مربوط به درمان حساسیت به پنی سیلین را می توان به دو استراتژی کلی تقسیم کرد:

1- درمان علائم آلرژی فعلی

اقدامات زیر ممکن است برای درمان علائم واکنش آلرژیک به پنی سیلین مورد استفاده قرار بگیرد:

  • عدم مصرف این دارو: اگر پزشک تشخیص بدهد که شما به پنی سیلین حساسیت دارید یا احتمالاً حساسیت دارید، قطع مصرف این دارو اولین مرحله درمان است.
  • آنتی هیستامین ها: پزشک ممکن است آنتی هیستامین برایتان تجویز کند یا آنتی هیستامین بدون نسخه مانند دیفن هیدامین برایتان توصیه کند که می تواند مواد شیمیایی سیستم ایمنی بدن را که در طی یک واکنش آلرژیک فعال شده اند را مسدود کند.
  • کورتیکواستروئیدها: چه کورتیکواستروئیدهای خوراکی چه تزریقی ممکن است به منظور درمان التهاب همراه با واکنش های جدی تر استفاده شود.
  • درمان آنافیلاکسی: آنافیلاکسی نیاز به تزریق فوری آدرنالین و همچنین مراقبت های بیمارستانی دارد تا فشار خون را حفظ کرده و از تنفس مراقبت کند.

2- حساسیت زدایی دارو

اگر گزینه های درمانی آنتی بیوتیک دیگری موجود نباشد، پزشک ممکن است نوعی درمان به نام حساسیت زدایی دارو را توصیه کند و به شما این امکان را می دهد که برای درمان عفونت یک دوره پنی سیلین مصرف کنید. در این روش درمانی، شما در طی یک دوره چند ساعته یا چند روزه دوز بسیار کمی دریافت می کنید و سپس به تدریج هر ۱۵ تا ۳۰ دقیقه به مقدار این دوز افزوده می شود. اگر بدون نشان دادن هیچ واکنشی به دوز مورد نظر برسید، می توانید درمان را ادامه دهید.

  • این موضوع مهم است که این دارو را مطابق دستوالعمل استفاده کنید تا تحمل تان نسبت به آن در کل دوره درمان حفظ شود. اگر در آینده به پنی سیلین نیاز داشتید، باید درمان حساسیت زدایی را تکرار کنید.
  • شما در طول این درمان با دقت کنترل می شوید و مراقبت های پشتیبان نیز برای درمان واکنش ها در دسترس خواهد بود. در مواردی که در گذشته پنی سیلین یک واکنش شدید و خطرناک ایجاد کرده باشد، به ندرت از این روش درمانی استفاده می کنند.
: این مطلب را به اشتراک بگذارید

دیدگاهتان را بنویسید